De rust van een eigen volkstuin

Daan: Waarom worden we zo gelukkig als we buiten in de grond werken? Vandaag praat ik met de drieënveertigjarige Marieke. Zij heeft een volkstuin. Daar kweekt ze haar eigen groenten en vindt ze rust na een drukke werkdag. Welkom, Marieke.

Marieke: Dank je wel, Daan. Leuk om hier te zijn!

Daan: Marieke, een volkstuin. Voor de luisteraars die het niet kennen: dat is een klein stukje land dat je huurt om planten te kweken, toch? Waarom wilde jij dat graag?

Marieke: Ja, klopt inderdaad. Nou... ik werk de hele dag op kantoor achter een computer. Dat is best druk in mijn hoofd. Ik wilde heel graag iets buiten doen. Gewoon, met mijn handen in de aarde. Kijken naar planten die groeien. Dat geeft me echt veel rust.

Daan: Ja, dat snap ik heel goed. En wat groeit er nu allemaal in jouw tuin?

Marieke: Oeh, heel veel! [laughs] Nu is het winter, dus is het wat rustiger. Maar in de zomer heb ik tomaten, sla, aardbeien en wortels. Vooral de tomaten zijn mijn favoriet. Ze smaken zo veel beter dan de tomaten uit de supermarkt. Echt waar.

Daan: Echt? Is het verschil zo groot?

Marieke: Ja, absoluut. Ze zijn veel zoeter en hebben echt smaak. Soms heb ik er trouwens veel te veel. Dan geef ik tassen vol aan mijn buren. Die worden daar gelukkig ook heel blij van.

Daan: [laughs] Dat geloof ik meteen. Maar het is ook hard werken, denk ik? Een tuin gaat niet vanzelf.

Marieke: Nou... dat is zeker waar. In de lente moet je heel veel onkruid weghalen. Dat zijn planten die je niet in je tuin wilt hebben. Soms denk ik vooraf: pfff, nu moet ik weer naar de tuin om te werken. Maar als ik er eenmaal ben, is het heerlijk. Het is stil, je hoort de vogels... Ik vergeet dan helemaal de tijd. Laatst ging ik er om acht uur 's ochtends naartoe. Toen ik op mijn klok keek, was het al middag!

Daan: Oh, wauw. Dan ben je echt helemaal in het moment. En hoe zit het met de andere mensen daar? Je bent niet alleen op zo'm terrein, toch?

Marieke: Nee, zeker niet. Er zijn wel honderd kleine tuintjes. Het is een heel gezellige groep mensen. We helpen elkaar altijd. Als ik op vakantie ben, geeft de buurman mijn planten water. En we geven elkaar handige tips. "Marieke, je moet deze planten nu echt water geven", zeggen ze dan. Dat is heel fijn.

Daan: Wat mooi. Het is dus niet alleen natuur, maar ook echt een sociale plek.

Marieke: Ja, precies. Je maakt heel snel een praatje. Soms drinken we samen koffie in het zonnetje. Maar als je alleen wilt zijn en stil wilt werken, is dat ook prima. Iedereen begrijpt dat.

Daan: Hm. Het klinkt alsof die tuin je echt veel brengt. Wat is het belangrijkste dat je hebt geleerd van het werken in de natuur?

Marieke: Nou... geduld, denk ik. In het normale leven moet alles snel. Maar een plant groeit niet sneller als je eraan trekt. Je moet wachten. De natuur heeft haar eigen tempo. Dat vind ik een heel mooie les voor mezelf.

Daan: Wat prachtig gezegd, Marieke. De natuur heeft haar eigen tempo. We moeten al zo veel haasten tegenwoordig. Tot slot, wat wil je onze luisteraars meegeven?

Marieke: Ga gewoon eens wat vaker naar buiten. Je hoeft niet meteen een grote tuin te huren. Begin klein. Koop een leuk plantje voor op je balkon of in de vensterbank. Zorg er goed voor en geniet van het groeien. Dat helpt echt om te ontspannen.

Daan: Dank je wel voor dit fijne gesprek, Marieke. En veel succes met je tuin in de lente!

Marieke: Dank je wel, Daan!

Daan: Dit was TalkDutch voor vandaag. Het helpt mij altijd om even stil te staan bij de natuur. Wil je meelezen met dit gesprek? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!