Leren zwemmen als volwassene

Eva: Stel je voor: je woont in een land met overal water, grachten en meren, maar je kunt zelf niet zwemmen. Dat was jarenlang de realiteit voor mijn gast van vandaag. Welkom bij TalkDutch.

Eva: Ik ben Eva, en vandaag praat ik met de 38-jarige Amira. Zij besloot vorig jaar om haar angst te overwinnen en eindelijk op zwemles te gaan. Amira, ontzettend leuk dat je er bent.

Amira: Dank je wel, Eva. Leuk om hier te zijn.

Eva: Ja, we gaan het hebben over leren zwemmen. Want in Nederland lijkt het alsof iedereen kan zwemmen vanaf zijn vijfde. Maar voor jou was dat anders, toch?

Amira: Klopt. Ik ben geboren in een land waar zwemmen helemaal niet zo normaal was, zeker niet voor meisjes. Er was simpelweg geen zwembad in de buurt. Dus ja, ik groeide op zonder het te leren. En toen ik twaalf jaar geleden naar Nederland verhuisde, merkte ik pas hoe belangrijk water hier is. Overal zijn sloten, kanalen en meren.

Eva: Ja, we leven echt op en rond het water. Vond je dat in het begin spannend?

Amira: Heel spannend. [laughs] Als ik langs een gracht liep, hield ik altijd een beetje mijn adem in. En als vrienden zeiden: "Kom, we gaan varen op de grachten," dan bedacht ik altijd een smoesje. Ik durfde gewoon niet te zeggen dat ik niet kon zwemmen. Ik schaamde me er ook een beetje voor.

Eva: Wat herkenbaar, die schaamte. Want je denkt dat iedereen het kan. Wanneer dacht je: en nu is het genoeg, ik ga het leren?

Amira: Dat was door mijn zoontje, Adam. Hij is nu zeven. Twee jaar geleden ging hij voor het eerst naar zwemles. Ik zat daar op de tribune te kijken naar al die kleine kinderen die zo makkelijk in het water sprongen. En toen dacht ik: als mijn kind straks in de sloot valt, kan ik hem niet eens redden. Dat was voor mij het moment. Ik wilde veilig zijn met mijn gezin.

Eva: Wat een mooie en sterke motivatie. Maar ja, hoe doe je dat dan? Want je gaat niet tussen de kinderen van zes in het diepe springen, neem ik aan?

Amira: Nee, gelukkig niet! [laughs] Ik ben gaan zoeken op internet en ik vond een zwemschool die speciale lessen geeft aan volwassenen. De eerste les... nou, ik was zo zenuwachtig. Mijn hart klopte in mijn keel toen ik de kleedkamer inliep.

Eva: Ja, dat kan ik me zo goed voorstellen. Hoe was die allereerste keer in het water?

Amira: Het begon heel rustig. Onze leraar liet ons eerst gewoon wennen aan het water. We moesten in het ondiepe water staan en met onze handen over het water wrijven. En daarna met ons gezicht in het water, om bellen te blazen. Dat klinkt misschien simpel, maar voor mij was dat een enorme stap. Mijn hele lichaam was stijf van de spanning.

Eva: Want water voelt dan echt als een vijand?

Amira: Ja, precies. Je denkt dat je meteen zinkt. Maar de leraar legde uit hoe je lichaam drijft als je ontspant. Dat was echt een openbaring voor mij. Leren dat het water je eigenlijk draagt, als je maar rustig blijft ademen.

Eva: En hoe ging dat leren daarna? Ging het snel?

Amira: Nou, met vallen en opstaan. Sommige weken ging het supergoed. Dan leerde ik de schoolslag en de rugslag. Maar toen moesten we voor het eerst naar het diepe water. Dat vond ik echt doodeng. Ik wilde de kant niet loslaten. Mijn armen waren zo gespannen dat ik de volgende dag overal spierpijn had.

Eva: [laughs] Ja, letterlijk verkrampen van de angst. En hoe ben je daar doorheen gekomen?

Amira: Door het gewoon heel vaak te doen. En door de groep. We waren met acht volwassenen, allemaal met een ander verhaal. Een man van vijftig die ook nooit had leren zwemmen, een jonge vrouw die ooit bijna was verdronken... We hielpen elkaar echt. Als iemand een meter durfde te drijven, stonden we allemaal te klappen. Die steun was zo belangrijk.

Eva: Wat prachtig. Het was dus echt een gedeelde ervaring. En toen, de dag van het examen. Je hebt je A-diploma gehaald, toch?

Amira: Ja! Vorig jaar december was het zover. Ik moest met kleren aan in het water springen, onder een zeil door zwemmen... Ik was zo gefocust. En toen ik dat diploma in mijn handen kreeg, moest ik gewoon huilen. Ik was zo ontzettend trots op mezelf. Het voelde als een bevrijding.

Eva: Wat ontzettend knap, Amira. En hoe is het nu? Ga je nu vaak zwemmen?

Amira: Ja, ik ga nu elke week met mijn zoontje naar het zwembad. We spelen samen in het water, en ik hoef niet meer bang te zijn. En afgelopen zomer zijn we voor het eerst gaan varen op de Friese meren. Ik zat op de boot en ik genoot er echt van. De angst is helemaal weg.

Eva: Wat een heerlijk gevoel moet dat zijn. Echt een nieuwe wereld die voor je opengaat.

Amira: Absoluut. Het heeft me zoveel zelfvertrouwen gegeven. Niet alleen in het water, maar ook in het dagelijks leven. Ik dacht altijd: ik ben te oud om dit nog te leren. Maar dat is dus echt niet zo. Je bent nooit te oud om iets nieuws te leren.

Eva: Wat een prachtige les. Wat zou je, tot slot, willen meegeven aan onze luisteraars die misschien ook ergens tegenop zien of iets nieuws willen leren?

Amira: Gewoon beginnen. Het maakt niet uit hoe oud je bent of hoe spannend het is. De schaamte zit alleen in je eigen hoofd. Als je de eerste stap zet, zul je zien dat er een wereld voor je opengaat.

Eva: Dank je wel voor je inspirerende verhaal, Amira. En heel veel zwemplezier nog met je zoon.

Amira: Dank je wel, Eva!

Eva: En voor de luisteraars: wil je deze aflevering nog eens rustig nalezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!