Op het spoor: het leven van een treinconducteur

Ruben: Heb je wel eens nagedacht over de mensen die elke dag op de trein werken? Wat maken zij allemaal mee tijdens hun reis door Nederland?
Ruben: Vandaag praat ik met Dennis. Hij is al tien jaar conducteur op de trein. Welkom, Dennis.
Dennis: Dank je wel, Ruben. Leuk om hier te zijn.
Ruben: Dennis, jij reist elke dag met de trein voor je werk. Is dat niet saai, altijd hetzelfde spoor?
Dennis: [laughs] Nee, zeker niet! Het spoor is misschien hetzelfde, maar de mensen zijn elke dag anders. En dat maakt mijn werk zo mooi. Elk mens heeft een eigen verhaal.
Ruben: Hm, ja. Wat voor mensen zie je dan zoal?
Dennis: Nou... eigenlijk iedereen. Mensen die naar hun werk gaan, studenten die snel nog leren voor een examen, en mensen die een gezellig dagje uit gaan. Soms zie ik heel blije mensen, en soms juist verdrietige mensen.
Ruben: En praat je dan echt met hen? Of controleer je alleen de kaartjes?
Dennis: Natuurlijk controleer ik kaartjes. Dat is mijn werk. Maar ik praat vooral heel veel. Ik vind het contact met mensen echt het leukst. Soms zie ik dat iemand stress heeft. Dan maak ik een klein grapje. Of ik vraag of ik kan helpen. Een klein praatje kan iemands dag echt veranderen.
Ruben: Wat mooi. Heb je een voorbeeld van zo'n gesprek dat je nooit meer vergeet?
Dennis: Ja, vorig jaar nog. Er was een oudere vrouw in de trein. Ze was heel zenuwachtig. Ze ging voor het eerst sinds lange tijd met de trein naar haar dochter. Ze knew niet goed waar ze moest overstappen.
Ruben: Oké... En wat deed je toen?
Dennis: Ik zag haar zoeken en ben naar haar toe gelopen. Ik heb toen rustig de tijd genomen om de reis uit te leggen. En bij het station van de overstap ben ik even met haar meegelopen naar het andere perron. Gewoon, om te helpen.
Ruben: Echt waar? Wat supervriendelijk van je. Dat zal ze vast heel fijn hebben gevonden.
Dennis: Ja, ze moest bijna huilen van geluk. Ze gaf me een hand en zei: 'Dank u wel, meneer de conducteur, u bent mijn held vandaag.' Dat doet me echt wat, weet je? Daar doe ik het voor.
Ruben: Ja, dat geloof ik meteen. Maar het is vast niet altijd leuk. Zijn mensen ook wel eens boos op je?
Dennis: Ja, natuurlijk gebeurt dat ook. Bijvoorbeeld als de trein te laat is. Dan reageren mensen soms hun boosheid op mij af. In het begin vond ik dat heel moeilijk. Maar nu weet ik: het is niet persoonlijk. Ze zijn boos op de situatie, niet op mij.
Ruben: En hoe ga je daar dan mee om?
Dennis: Ik probeer heel rustig te blijven en goed te luisteren. Vaak helpt dat al om de situatie rustig te maken. [sighs] Maar soms is het wel zwaar hoor.
Ruben: Dat kan ik me voorstellen. En de vroege ochtenden? Is het zwaar om soms heel vroeg te moeten beginnen?
Dennis: Oef, ja. Als de wekker om vier uur 's ochtends gaat, is dat echt even zwaar. Maar als ik dan de trein instap en ik zie de zon opkomen over de weilanden met mist... dat is prachtig. Nederland is heel mooi in de vroege ochtend. Dat is echt genieten.
Ruben: Prachtig verwoord, Dennis. We gaan alweer afronden. Wat wil je onze luisteraars vandaag meegeven?
Dennis: Kijk eens wat vaker om je heen in de trein. En glimlach eens naar de conducteur of naar je medereiziger. Een klein beetje vriendelijkheid maakt de reis voor iedereen veel leuker.
Ruben: Een hele mooie boodschap om mee af te sluiten. Dank je wel voor je verhaal en voor je tijd, Dennis.
Dennis: Graag gedaan, Ruben!
Ruben: En voor de luisteraars: bedankt voor het luisteren. Het hele transcript van deze aflevering vind je gratis op talkdutch punt nl.