Beter leren lezen op je achtenveertigste

Eva: Hoe is het als je de weg op de snelweg niet kunt lezen? Of als je je eigen brieven niet begrijpt? René leefde jarenlang met dit grote geheim.

Eva: Welkom bij TalkDutch. Vandaag praat ik met de achtenveertigjarige René. Hij ging vorig jaar terug naar school. Niet voor een nieuw beroep, maar om beter te leren lezen en schrijven. Dag René.

René: Hallo Eva. Fijn om hier te zijn.

Eva: René, neem ons eens mee naar vroeger. Hoe was dat op school voor jou?

René: Nou... school was heel moeilijk. Ik kon niet goed meekomen. De letters dansten voor mijn ogen. Ik dacht altijd: ik ben gewoon dom.

Eva: Je dacht dat je dom was. Wat verdrietig.

René: Ja, dat doet pijn als kind. Dus ik stopte zo snel mogelijk met school. Ik ging werken in de bouw. Met mijn handen werken ging wel goed.

Eva: En hoe deed je dat dan met formulieren? Of met WhatsApp?

René: Ik had handige trucjes. Als ik een formulier moest invullen, zei ik: "Ik ben mijn bril vergeten. Kun jij dit even doen?" [laughs] Of ik vroeg mijn vrouw om hulp. Zij deed alle post.

Eva: Dus je vrouw wist het wel.

René: Ja, zij wel. Maar mijn vrienden en collega's niet. Ik was altijd bang dat iemand het zou ontdekken. Dat geeft heel veel stress. Elke dag weer.

Eva: Dat geloof ik meteen. Wat was het moment dat je dacht: nu moet het anders?

René: Dat was toen mijn kleinzoon werd geboren. Hij is nu drie. Ik dacht: straks wil hij dat ik een boekje voorlees. En dan kan ik dat niet. Dat wilde ik echt niet.

Eva: Wat mooi. Dus je deed het voor hem.

René: Ja, vooral voor hem. Maar uiteindelijk natuurlijk ook voor mezelf. Ik zocht hulp. Ik belde een speciaal nummer en mocht naar een school voor volwassenen.

Eva: Vond je die eerste les spannend?

René: Heel spannend. Ik trilde helemaal. Maar de leraar was zo lief. En er zaten andere mensen zoals ik. Ik was niet de enige. Dat was zo'n grote opluchting. [sighs]

Eva: Wat leer je daar precies?

René: We beginnen simpel. Letters schrijven, woorden maken. En nu lezen we al korte verhalen. Ik oefen ook thuis op de computer. Het gaat langzaam, maar ik zie echt vooruitgang.

Eva: Hoe voelt het nu als je een straatnaambordje leest? Of een berichtje op je telefoon?

René: Geweldig! Ik voel me zo vrij. Ik hoef niet meer te liegen. Ik kan nu zelf een appje sturen naar mijn dochter. Gewoon, simpele dingen. Dat is echt puur geluk.

Eva: Ik zie dat je ogen glimmen als je dit vertelt. Wat een mooi succes, René.

René: Dank je wel. Het heeft mijn leven echt veranderd.

Eva: We zijn bijna aan het einde van ons gesprek. Wat wilt u de luisteraars van TalkDutch meegeven?

René: Het is nooit te laat om te leren. Schaam je niet. Vraag hulp. Er gaat een wereld voor je open.

Eva: Dank je wel voor je inspirerende verhaal, René. En wat fijn dat je dit met ons wilde delen.

René: Heel graag gedaan.

Eva: En voor de luisteraars thuis: bedankt voor het luisteren. Wil je de tekst van dit gesprek nog eens rustig nalezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!