Een minibieb in de voortuin

Noor: Heb jij wel eens een klein houten kastje vol met boeken in een voortuin gezien? Gewoon op straat, waar iedereen een boek gratis mag pakken of ruilen. Vandaag praat ik met Marieke. Zij heeft zo'n minibieb voor haar huis staan, en dat bracht haar buurt echt samen. Welkom, Marieke.

Marieke: Dank je wel, Noor. Leuk om hier te zijn.

Noor: Hoe begon dat eigenlijk? Waarom wilde je een kastje met boeken in je tuin?

Marieke: Nou... ik had simpelweg te veel boeken op zolder. [laughs] Mijn kasten waren echt te vol. Ik dacht: ik kan ze weggooien, maar dat is zonde. Toen zag ik online een foto van een minibieb. Een houten kastje op een paal. Mijn man heeft er toen zelf een gebouwd. Groen geverfd, met een glazen deurtje tegen de regen. En toen zetten we hem in de voortuin.

Noor: Wat leuk. En hoe reageerden de buren in het begin?

Marieke: In de eerste week was het heel stil. Mensen liepen langs en keken er een beetje vreemd naar. Ze durfden niet zo goed, denk ik. Maar toen heb ik er een briefje op geplakt: 'Gratis boeken. Pakken of ruilen.' En toen veranderde alles.

Noor: Echt waar? Wat gebeurde er?

Marieke: De buurvrouw van drie huizen verderop was de eerste. Ze bracht een paar kookboeken. Daarna kwamen er kinderboeken bij. En nu is het kastje bijna altijd vol. Mensen brengen boeken, nemen boeken mee... het loopt echt storm.

Noor: Wat mooi om te zien, denk ik. Maar het gaat niet alleen om de boeken, toch?

Marieke: Nee, dat is misschien wel het mooiste. De minibieb is echt een ontmoetingsplek geworden in onze straat. Ik ben vaak in de voortuin bezig met de planten. En dan zie ik mensen stoppen. Ze kijken in het kastje en we maken een praatje. Niet alleen over de boeken, hoor. Ook over het weer, of hoe het met ze gaat.

Noor: Ja, je leert je buren zo echt beter kennen.

Marieke: Absoluut. Vroeger zei ik alleen 'hallo' tegen de overbuurman. Nu weet ik dat hij heel erg van geschiedenis houdt. Soms bewaar ik speciaal een historisch boek voor hem onder de toonbank, nou ja, in mijn keuken. [laughs] Als ik hem dan zie, geef ik het aan hem. Dat is toch prachtig?

Noor: Dat klinkt echt heel warm. Zijn er ook wel eens problemen? Dat mensen de boeken meenemen en niets terugbrengen?

Marieke: Soms is het kastje opeens bijna leeg. Dan denk ik: oh jee. Maar een dag later staat het weer helemaal vol met nieuwe boeken. Je moet de mensen gewoon vertrouwen. Dat werkt het beste. En ik vind het ook leuk om het netjes te houden. Elke avond doe ik het deurtje dicht en kijk ik of alles nog recht staat. Het is echt mijn kleine project.

Noor: Ja, het geeft echt een gevoel van samenleven. Heb je een leuke anekdote? Iets speciaals dat gebeurde bij de bieb?

Marieke: Ja, een paar maanden geleden. Er stond een jonge man bij het kastje. Hij zag er een beetje verdrietig uit. Ik liep naar buiten en we begonnen te praten. Hij was net verhuisd naar onze stad en kende nog niemand. Hij zocht een boek om de avond door te komen. We hebben toen een half uur staan praten over onze favoriete schrijvers. Nu komt hij elke week even langs voor een praatje. Hij voelt zich nu veel meer thuis in de buurt.

Noor: Wat een prachtig verhaal, Marieke. Dat laat echt zien hoe zoiets simpels als een kastje boeken mensen kan verbinden. Wat wil je onze luisteraars meegeven die misschien ook zoiets willen doen?

Marieke: Doe het gewoon! Het kost niet veel geld of tijd, maar je krijgt er zoveel gezelligheid en contact met je buren voor terug. Een betere buurt begint echt bij je eigen voortuin.

Noor: Dank je wel voor dit fijne gesprek, Marieke. En voor je mooie werk in de buurt.

Marieke: Heel graag gedaan, Noor.

Noor: En voor de luisteraars: wil je alles nog eens rustig nalezen? Het transcript staat gratis op talkdutch punt nl. Tot de volgende keer!